Taxi: unknown

Vandaag naar Kunming met de bus en geen lokale bus dit keer. Voor het eerst in tijden een bus met airco, beenruimte en een non smoking sign dat daadwerkelijk werkte! Maar was dit echt beter? In de lokale bus daar gebeurde tenminste iets. Er zat leven in en reed je langs dorpjes waar de locals altijd actief bezig waren. Het enige wat ik nu zag was een hele lange saaie snelweg. Rond 16.30 uur kwamen we dan ook eindelijk aan.

Ik kwam aan op een druk busstation en het niet het enige busstation en aan de overkant waren nog twee andere busstations en bus 3 die ik moest nemen naar het hostel was uiteraard nergens te vinden.
Dan maar een taxi. Het laagste wat geboden werd, was 50 yuan. No way! en uiteraard weigerden ze om op de meter te gaan rijden. Even later kwam er een man naar me toe en ging hij uiteindelijk akkoord met 30 yuan.We liepen naar z'n auto. Geen taxi-bord op z'n auto. Ik had mijn twijfels en ach die arme man wil ook wat bijverdienen. Hij bracht me keurig aan de deur en helpte me zelfs met mijn backpack. Iet waar al die gehaaide taxichauffeurs nog wat van kunnen leren.

Ik had gereserveerd in het Hump Hostel. Het bekendste en ook het grootste hostel dat ik ooit heb gezien. 'S-avonds heerlijk gegeten bij mama fu's. Een restaurant als erg goed bekend staat en waar ik erg genoten heb van de sweet en sour chicken.

Vermoeiende dag met een perfect einde

Naar Caicun fietsen

Ook fietsen is mogelijk in China. Een leuke manier om de omgeving te verkennen en mijn hostel had fietsen staan. Ideaal toch? Bij Dali ligt een mooi meer genaamd Erhai Lake. Een groot meer waar je op verschillende punten met de pont voor een paar yuan over kan varen.

Eerst naar Caicun, een klein vissersdorpje waar ik de pont kon pakken. Bij de pont aangekomen, bleek het erg toeristisch te zijn en de pont 120 yuan (12 euro) te kosten! Dat was zelfs voor nederlandse begrippen veel te duur. Het meer was erg mooi en heb het dorpje dan maar rondgefietst en nog een stukje richting het noorden gereden, maar het werd al snel 13.00 uur en erg heet, zelfs op de fiets.

Ik ben in Dali wat gaan drinken om de zon te ontduiken.

Rond een uur of twee was het plan om naar de Zhonge tempel te gaan. Je kon met een lift naar de top. Ook met de fiets was het gedeelte naar de lift erg stijl. Ik kon kiezen voor een rickshaw of taxi, maar ja dan is de lol er toch vanaf?

Bovenaan gekomen, bezweet en al, kwam ik erachter dat de lift niet meer werkte. Nog eens 500 a 1000 meter omhoog fietsen, zag ik niet zitten.
Maar omdat ik naar boven was gefietst, moest ik ook weer naar beneden. Jeeeeh!!

'S-avonds liep ik in Dali te bedenken wat ik nu eigenlijk wilde eten, totdat ik mijn kamergenootje tegenkwam. Hij was ook op zoek. We besloten naar een restaurantje te gaan, van een vriend van hem. Mijn kamergenootje was taiwanees was en ik nog nooit taiwanees had gegeten dus het werd taiwanees.
Het eten was erg pittig maar erg lekker. Na het eten zijn we nog even langs verschillende eetstalletjes gegan.

Naar beneden fietsen!!

Ja, ach aziaten houden nou eenmaal van eten en proeven is altijd leuk. Zoals bijvoorbeeld de zoetigheid, dragons beard of de black sesame balls, die erg naar drop smaakte.

De volgende stop was de plaatselijke pub. Een poolse man verwelkomte ons. Hij was de barman en kok van de avond en woonde inmiddels alweer 5 jaar in China. Had communicatie gestudeerd, maar vulde nu zijn dagen met het genieten van de omgeving, koken en het maken van juwelen.
Ja, soms loopt het leven gewoon anders.

Ze hadden tibetaanse barley, die moesten we toch even uitproberen. Heftig! We gingen aan het bier. We waren de enige in de pub maar al snel kwamen er een paar vrienden langs. Een aantal chinezen, taiwanezen, een argentijn en ik was de enige europeaan. De argentijn, was eigenlijk ook taiwanees. Hij was echter in de jaren 80 samen met z'n familie gevlucht omdat zijn vader (een jurist) vocht voor de vrijheid van Taiwan. Een interessante discussie over Taiwan en de banden met China. Samen met een biertje genoten we van de discussies en de sterren die helder schenen in de nacht.
Helaas geen vallende sterren voor ons vanavond, die schenen bijna elke avond aanwezig te zijn, maar wel een perfecte avond!

How many busstations can you handle?

Liuiki

Frustratie! Frustratie! Zo begon me morgen om het juiste busstation te vinden. Ik was in Dali (het oude gedeelte) van de stad Xiaguan. Ik was gister in het centrum Xiaguan en had gelijk maar even gevraagd of ik hier me buskaartje kon halen Liuku. Volgens de aardige mevrouw moest ik echter zijn bij Dali busstation.
Het leuke is, dat zowel Dali als Xiaguan beide ongeveer vijf busstations hebben.
Toch maar een poging wagen. Na een paar keer vragen, bleek er acherin Dali een klein hokje te zijn, wat een busstation bleek te zijn. Vragen naar Liuku. "Ga maar even zitten." werd gezegd. Na een kwartier bleek het toch niet het juiste station te zijn. Ik moest toch naar Xiaguan. Dammit!

Na een halfuur met de bus en een halfuur lopen door de hitte bleek dat er geen longdistance bus bestond. Weer naar een ander busstation gelopen. Nee, hier was het ook niet. Dan maar nog een keer op straat vragen. Misschien kon de taxichauffeur nog een beetje gebrekkig engels. Nee, met de taxichauffeur was ook geen land te bezeilen totdat ik achter me eindelijk een engelse stem hoorde. Eindelijk! Iemand die engels sprak. De engelse man vertelde me dat ik bij het busstation moest zijn een kilometer verderop. 1 km lopen kon er ook nog wel bij. Daar aangekomen wilde ik het ticket kopen...weer het verkeerde busstation!
Neeee! Dit zei ik ook zo letterlijk op het busstation. Ze schreef het busstation voor me op.

Ik nam een rickshaw, het maakte me niks meer uit. Ik was al een paar uur aan het lopen in de hitte met een rugzak van 15 kilo op mijn rug. Dit zou mijn laatste busstation zijn. Als het niet lukte dan ga ik gewoon weer terug naar Dali. Zo simpel is dat gewoon, maar wonder boven wonder was dit het juiste busstation. Helemaal splinternieuw en daarom ook nog niet vermeld in de LP.

Rond een uur of 16.00 uur kwamen we aan Liuku (uitspreken als Liekwo, kwam ik achter na vele malen vragen bij alle verschillende busstations). Een plaatsje waar niet veel toeristen komen en werd dan ook door iedereen aangestaard. Ik kwam gelukkig nog wel een aantal koreanen tegen en samen gingen we op zoek naar een hotel. Nadat ik een beetje bijgekomen was van de drukke dag, op zoek naar wat eten. Veel keus was er niet maar er was 1 restaurantje wat gerechten had en hier kon uitgekozen worden. Dit scheelde een hoop gebaren in ieder geval. Het was er erg druk dus het moest wel goed zijn. Uiteraard werd ik wel aangestaard,  het eten was soms ondefineerbaar en met de nodige pepers maar het vulde de maag.

Gezelllig in de achterbak

De volgende morgen kreeg ik ontbijt, dat zat inbegrepen blijkbaar. Het was echter een koreaans hostel waardoor het ontbijt ook een beetje apart was. Eerst een paar stukjes fruit met een glaasje melk?? Nee, melk was het niet, het was wel wit maar smaakte duidelijk niet naar melk, er zat een soort van ei/brinta smaak aan, heel apart. Als laatste kreeg ik warme bolletjes zonder beleg. Nou oke...

Na mijn aparte ontbijt was het tijd om de omgeving te verkennen. Ik volgde het pad naar de eerste poort. Het pad dat er al honderden jaren lag. Het pad leidde me over verschillende bruggetjes tussen de dorpjes en op de achtergrond de bergen in de verte.

Net buiten het dorp



Uiteindelijk hield het pad op en liep ik nog een stukje langs de oever van de rivier. Gelukkig geen last van bloedzuigers. Ik stond stil bij een boomstronk toen ik op een gegeven moment een grote plons hoorde. Stond er iemand achter me? Die stenen in het water aan het gooien was? Nee, het enige wat daar was, was een oneindig rijstveld. Dat moet dan toch wel een aardig grote kikker geweest zijn. Scary....

Nou dan maar snel terug want ik wilde niet weten wat er allemaal in die rivier rondzwom.
Na mijn wandeling ben ik toch maar mijn spullen gaan pakken ondanks deze mooie omgeving moest ik verder. Nog te veel te zien in te weinig tijd.

De minivan die ik aantrof zat al aardig vol. Of de volgende nemen of niet zeuren en gewoon in de achterbak. En ik dacht: "Waarom niet?" Ze hadden een soort van krukjes neergezet. Waarom? Gewoon omdat het kan en het was harstikke gezellig in de achterbak. Er werd zelfs nog Michael Jackson opgezet. Hilarisch!

Onderweg kwamen er nog een aantal mensen bij. Gevolg: een busje wat normaal gesproken voor 6 personen was bedoeld, was nu gevuld met 12 personen.

Na een uurtje was ik weer terug in Jianchuan en kon ik gelijk een bus pakken naar Xianguan (Dali City).

Vier uur later was ik in Xianguan en kon ik de stadsbus nemen naar Dali, de ancient town.

Daar moest ik me toch even orienteren maar al snel kwam ik een mooi hostel tegen. Het enige nadeel was dat het geen engels sprekende medewerkers had maar met handen en gebaren en een aantal koreanen die ik eerder had ontmoet kwamen we eruit.

Nu eerst spullen neerleggen en op zoek naar eten want sinds 09.00 uur heb ik al niks gegeten. Na een goed vullende maaltijd bleek Dali erg veel op Lijiang te lijken en besloot ik niet te lang te blijven.