Even geduld a.u.b...

Ik werd wakker en iedereen was al druk aan het pakken terwijl het nog geen eens 07.00 uur was en onze minivan pas om 08.00 uur zou vertrekken. Ik had gelukkig het meeste al gepakt. Rond 07.30 uur nog even ontbijten en dan weg uit dit mooie paleisje. Tagong was in ieder geval een dorpje wat ik niet snel zal vergeten....

Regen, regen en nog eens regen.

We werden uitgezwaaid door de hosteleigenaren en daar gaan we dan weer. Eerst een uurtje rijden naar een plaatsje waar ik de naam niet meer van weet en overstappen in een andere minivan die ons bracht naar Litang. In Yaijiang (de plaats tussen Tagong en Litang) werd gestopt en een hoop gediscussieerd. Uiteindelijk bleek dat hij niet wist hoe hij van Yaijiang naar Litang moest rijden. We kregen een andere chauffeur toegewezen die de tijd ervoor nam. Dan maar een schaaltje rijst halen bij de noodleshop en de rijst was gewoon gratis, dat scheelde weer een paar yuan. Na dik een uur vertrokken we eindelijk. Onderweg begon het keihard te regenen en onze backpacks lagen bovenop. Gelukkig had ik me kleding in plastic zakken gedaan maar bij Paulien was dat niet het geval en die baalde er wel gigantisch van. Rond een uur of 18.00 uur zijn we wat wezen eren, want de chauffeur viel zowat in slaap.

Kok druk bezig met onze gerechten!

In een klein dorpje gingen we even wat eten. Het goot keihard en we waren blij dat we even bij het haardvuur konden zitten. We zaten in een soort van schuur met tafeltjes met vrolijke plastickleden. De kok was druk met z'n gerechten. Naast hem stond een kachel te branden waar we met z'n allen om heen zaten tot dat het eten klaar was. Rijst met verschillende gerechten werden opgediend. Na een heerlijke maaltijd zijn we de auto ingestapt en waren we rond 20.00 uur in Litang. Hier zou een groot paardenfestival gehouden worden, maar zoals gedacht was deze gecanceled door de Chinese politie. Aarrggghh!!
Het bleek achteraf dat twee jaar geleden iemand iets gezegd over de dalai lama en daar zijn uiteindelijk de protesten in Lhasa door veroorzaakt met vele doden als gevolg...

Door dit festival dat eigenlijk zou plaatsvinden waren veel hostels volgeboekt waardoor we helaas voor een nacht in een hotel moesten overnachten. 90 yuan (9 euro) voor een nacht is ook wel weer te overleven. Nadat we de schade bekeken hadden, mijn rugzak had het aardig goed overleefd, gingen we nog even een kopje thee drinken. We kwamen uit bij Mr. Zheng.

Menu Mr. Zheng

Hij leek een beetje op het mannetje dat ik twee jaar geleden in Tibet had ontmoet. Foto's op de muur van z'n bezoekers en dagboeken vol met enthousiaste verhalen en uiteraard een laaiend enthousiaste Mr. Zheng. De thee was gratis, maar we moesten snel terug komen.
Daarna zijn we snel in bed gedoken, want het was al koud genoeg. Litang is namelijk 's-werelds hoogst gelegen dorpje op 4100 meter.

Gewoon genieten van het 'niks'....

Duizenden bloemen

Net als in Nepal en India heeft men hier ook last van zwerfhonden. Zwerfhonden die vooral in de nacht actief zijn. Het duurde dan ook even voordat ik in slaap viel.

De volgende morgen lekker ontbeten bij het Khampa Cafe. Een van me kamergenoten kwam even later ook ontbijten. Ze bleek Nederlands te zijn. We raakte aan de praat en ze bleek ook naar Litang te willen gaan. Dat komt mooi uit dan kunnen we gezellig samen reizen.
Na mijn vullende ontbijt ben ik in de omgeving gaan wandelen. Ik had een beschrijving gekregen van Angela. Een amerikaanse vrouw die hier het Khampa cafe runt en getrouwd is met een tibetaan en een bron van informatie is. Eerst naar de gouden tempel lopen en dan gewoon over de velden richting de Nunnery. Je loopt gewoon in the middle of nowhere. Omgeven door groene heuvels, bergen en heien met zoveel verschillende kleuren bloemen. Doordat je je op 3000 meter  hoogte begeeft, merk je het verschil wel. Tussen de bergen en de bloemen in heb ik genoten van me lunch en de rust. Althans...wel veel muggen hier maar dat was snel opgelost met de Deet (anti-muggen spray) die ik bij me had.

Onderweg naar de Nunnery

 Eenmaal terug, bleken er nieuwe mensen gearriveerd te zijn. Vijf frans-canadese. Zij gingen ook richting Litang. Dat is mooi, dan kunnen we met z'n allen een minivan regelen. Dat scheelde weer een hoop geld. 'S-avonds weer even wat wezen eten en drinken met het Nederlandse meisje, Paulien in het Khampa Cafe en namen we afscheid van Tagong. Een klein dorpje met zulke lieve mensen en een fantastische omgeving.

De gastvrijheid van Tagong

Een nieuwe dag een nieuw avontur. Ik had mijn spullen gepakt voordat we met de minivan naar Tagong zouden vertrekken. Nog even een ontbijt scoren. Het was vroeg dus er was niet veel open. Een aantal noodleshops was het enige wat open was. Een soort gebakken broodje in olie gehaald dat wordt dan me ontbijt.

Tagong, mainstreet

Terug bij het hostel hoorde ik opeens: "Hello? Hello?" De hostelmedewerkster die ook mee zou gaan vertelde me dat er problemen waren en dat de minivan er pas rond 11.00 uur zou zijn. Balen, maar ach zo gaat dat. Dan maar me tijd verdoen met blogjes schrijven en foto's plaatsen.
Uiteindelijk nog een uurtje geslapen en rond half elf stond deze al voor de deur. Behalve de hostelmedewerkster ging ook haar baas mee en een andere medewerkster. Ze gingen binnenkort een nieuw hostel openen in Tagong en het scheelde mij weer in kosten en tijd.
Onderweg kwamen we ook aardig wat fietsers tegen. Ze vertelde dat deze van uit Chengdu naar Lhasa fietsen. Respect! Behalve de afstand komen de fietsers ook langs passen van 4000 of 5000 meter. Als we dan weer wat fietsers hadden gepasseerd, werd er weer wat uit het raam geschreeuwd. Waarschijnlijk zoiets als: "Beetje opschieten, joh! Dat gaat niet snel genoeg" want iedereen moest er hard om lachen. Doordat de driver aardig doorreed, we werden dan ook van links naar rechts geslingerd en af en toe was er zelfs geen weg, waren we er binnen twee uur. Twee uur sneller dan de normale bus.

Hostel Tagong, Dormitory

Ik werd uitgenodigd om met het hele gezelschap even wat te gaan eten bij een familielid van een van de Tibetaanse medewerkers. Ja, waarom niet? Het was een klein Tibetaans huisje met een gezellige eetruimte. We kregen eerst thee in een kommetje. Zodra het eten klaar was ging daar de rijst in en werden verschillende gerechten op tafel gezet. Ook iets wat ik totaal niet thuis kon brengen. Lange witte slierten. Het bleken paddestoelen te zijn. Nadat ik me rijst op had werd natuurlijk gelijk gevraagd of ik nog meer wilde. Ik gebaarde "een klein beetje" en ook werd het in het chinees gezegd maar nee, het woord "klein beetje" zat niet in hun vocabulaire, dus kreeg ik een volle bak met rijst. hihi.

Na heerlijk gegeten te hebben, op zoek naar een hostel. Midden op het plein bij het klooster zou een aantal hostels zitten. Het was 1 lange straat, dus dat was makkelijk. Ondertussen werd ik natuurlijk wel genoeg aangestaard door de Tibetaanse bevolking:"Kijk, kijk een witte".
Op het plein werd ik aangesproken door een Tibetaanse vrouw. Ze had een hostel en het was precies het hostel wat ik zocht. Eenmaal binnen keek ik me ogen uit. De dormitory was helemaal in Tibetaanse stijl en het leek net alsof je in een klooster sliep. Wauw!! Je slaapt wel met 8 man op 1 kamer maar dat maakt niet uit. Nadat ik me spullen had neergelegd werd ik uitgenodigd voor een kop thee met gedroogd fruit.
Daarna ben ik het dorpje even gaan verkennen en de kora om het klooster heen gelopen.

Moet ik nou zo'n camera leuk vinden?

Halverwege ben ik bij de rivier in het gras gaan zitten. Een Tibetaanse man kwam met z'n zoon naast me zitten. Hij vond het volgens mij wel interessant zo'n blanke. Ondertussen bleef hij naast me zitten en was hij aan het bidden. Een rare gewaarwording  maar erg indrukwekkend.
Ik groette de man en liep weer terug naar het hostel. 'S-avonds ging ik nog even naar beneden voor een kop thee en daar kwam ik een frans koppel tegen die ook veel gereisd had en we een interessante discussie voerde over tibet tot het bedtijd was...