Gezelllig in de achterbak

De volgende morgen kreeg ik ontbijt, dat zat inbegrepen blijkbaar. Het was echter een koreaans hostel waardoor het ontbijt ook een beetje apart was. Eerst een paar stukjes fruit met een glaasje melk?? Nee, melk was het niet, het was wel wit maar smaakte duidelijk niet naar melk, er zat een soort van ei/brinta smaak aan, heel apart. Als laatste kreeg ik warme bolletjes zonder beleg. Nou oke...

Na mijn aparte ontbijt was het tijd om de omgeving te verkennen. Ik volgde het pad naar de eerste poort. Het pad dat er al honderden jaren lag. Het pad leidde me over verschillende bruggetjes tussen de dorpjes en op de achtergrond de bergen in de verte.

Net buiten het dorp



Uiteindelijk hield het pad op en liep ik nog een stukje langs de oever van de rivier. Gelukkig geen last van bloedzuigers. Ik stond stil bij een boomstronk toen ik op een gegeven moment een grote plons hoorde. Stond er iemand achter me? Die stenen in het water aan het gooien was? Nee, het enige wat daar was, was een oneindig rijstveld. Dat moet dan toch wel een aardig grote kikker geweest zijn. Scary....

Nou dan maar snel terug want ik wilde niet weten wat er allemaal in die rivier rondzwom.
Na mijn wandeling ben ik toch maar mijn spullen gaan pakken ondanks deze mooie omgeving moest ik verder. Nog te veel te zien in te weinig tijd.

De minivan die ik aantrof zat al aardig vol. Of de volgende nemen of niet zeuren en gewoon in de achterbak. En ik dacht: "Waarom niet?" Ze hadden een soort van krukjes neergezet. Waarom? Gewoon omdat het kan en het was harstikke gezellig in de achterbak. Er werd zelfs nog Michael Jackson opgezet. Hilarisch!

Onderweg kwamen er nog een aantal mensen bij. Gevolg: een busje wat normaal gesproken voor 6 personen was bedoeld, was nu gevuld met 12 personen.

Na een uurtje was ik weer terug in Jianchuan en kon ik gelijk een bus pakken naar Xianguan (Dali City).

Vier uur later was ik in Xianguan en kon ik de stadsbus nemen naar Dali, de ancient town.

Daar moest ik me toch even orienteren maar al snel kwam ik een mooi hostel tegen. Het enige nadeel was dat het geen engels sprekende medewerkers had maar met handen en gebaren en een aantal koreanen die ik eerder had ontmoet kwamen we eruit.

Nu eerst spullen neerleggen en op zoek naar eten want sinds 09.00 uur heb ik al niks gegeten. Na een goed vullende maaltijd bleek Dali erg veel op Lijiang te lijken en besloot ik niet te lang te blijven.

Rust en ruimte

Heerlijk! Gewoon simpel muesli met vruchten en yoghurt. De lekkerste yoghurt met meusli en vruchten hadden we twee jaar geleden in Agra bij Johny's Place maar deze kreeg toch een welverdiende tweede plaats.
Na het ontbijt ben ik onderweg gegaan. Een taxi genomen naar het busstation. Lopend was het niet te doen en de bus ging elke 30 - 40 minuten en de bus zou er 2 a 3 uur over doen en uiteraard waren er de nodige roadblocks maar het viel allemaal erg mee en ook in Jianchuunen kon ik zonder problemen een minivan vinden naar Shaxhi.
We moeste nog wel even wachten tot de minivan vol zat maar dat duurde ook maar een kwartierje. Onderweg kwamen we langs kleine dorpjes, bergen en de vele rijstvelden. Dit is zoals ik China eigenlijk altijd had voorgesteld. Na een uurtje waren we aangekomen in Shaxi met weinig mensen die enig engels konden maar gelukkig zijn er altijd wel mensen die te hulp schieten.

Ik kwam een meisje uit taiwan tegen die samenreisde met twee chinezen. Zij moesten dezelfde kant op en ook op zoek naar een hostel. Ik had afgesproken met het meisje dat ik de kamer zou delen.


Een van de smalle straatjes van Shaxhi



Het was echt een dorpje van niks maar heel erg oud en onderdeel geweest van de thee route waardoor er veel geschiedenis was. Je kon de historie echt zien en het was heerlijk rustig en relaxt op een enkele toerist na en ben ik het dorpje gaan verkennen na de verfrissende regenbui.



's-avonds zijn we met z'n allen gaat eten in een plaatselijk noodleshopje. De enige optie eigenlijk maar ondanks dat het een heel erg klein dorpje was, was het vol leven.

Het enige plein wat ze hadden daar waren kinderen aan het spelen en werd er muziek opgezet en werd er gedanst. Ik kwam even tot rust....

Berg op, Berg af

De volgende dag heb ik een fiets gehuurd. Na veel zoeken, eindelijk de YHA gevonden waar ze fietsen zouden verhuren maar helaas, dat was niet meer mogelijk. Bij de uitgang van de Old Town, daar moest ik zijn. Met gebarentaal uiteraard, maar ach dat werkt harstikke goed. 30 yuan voor de mountainbike en 15 yuan voor de stadsfiets. Versnellingen zijn toch wel erg handig, dus de mountainbike werd het.

Verkoeling

Het was even zoeken waar ik precies heen moest aangezien alle verkeersborden in het chinees waren maar naar de verloop van tijd zie je daar ook onderscheid in, althans een soort van. Nadat ik de weg had gevonden was het alleen maar bergopwaarts, dat was wel heftig met deze hitte en hoge vochtigheid. Uiteindelijk kwam ik uit bij een lief klein dorpje. Even gestopt en gerelaxt en een lekker ijsje gegeten. Mjammie.

Ondertussen was het alweer een uur of 3 en ben ik teruggereden. Ik kwam een groep westerse reizigers tegen, georganiseerd en wel. Ik scheurde ze lekker voorbij. *Gna, gna*

'S-avonds bij de Lijiang little bookcafe rijst met cashewnoten en groenten gegeten. Heerlijk, ondanks dat de pepers veelvuldig aanwezig waren.

Vroeg naar bed want de volgende dag ging ik op avontuur naar Shaxi. Een klein dorpje en moest een minivan pakken, als die zou gaan tenminste....

Oude bekenden

Nog maar tien dagen voordat ik aan mijn terugvlucht begin, dan gaat het normale leven beginnen, zover is het gelukkig nog niet.

Voor de wekker werd ik wakker en besloot ik in het Prague cafe te gaan ontbijten. Rond een uur of 8 liep ik de deur uit. Wat een stilte, heerlijk. De meeste winkeltjes waren gesloten en ook de toeristen waren nog niet gearriveerd. Een enkele toerist of local liep rond in de old town wat een hele andere sfeer gaf. Een sfeer van rust.

Bij het prague cafe bestelde ik een lekker gebakken eitje met eigengemaakt brood. Heerlijk! Kan ik de dag goed beginnen. Eerst op naar de Mu Residence. Deze familie regeerde bijna 500 jaar over de Naxi in deze regio. De naxi zijn een minderheidsgroepering in China en leven vooral in deze regio. De Naxi hebben niet een zogenaamde 'standaard' levensstijl. Het concept monogamie kennen zij niet, althans niet de oudere generatie. Het idee is dat de vrouw een man kiest waar zij mee naar bed gaat en/of relatie mee heeft. De man gaat echter altijd weer terug naar het ouderlijk gezin en kinderen die hieruit geboren worden, daar zorgt de vrouw voor. De man heeft hier geen rol in.

Van dit soor communities zijn er maar een paar in de wereld. Nu nog steeds zijn er Naxi-mensen die zo leven. De Mu residence was eigendom van de leider van de Naxi gemeenschap. Rond 08.30 uur zou de residence open gaan en even over 08.30 uur was ik er, als een van de eerste.

Ik was blij dat het niet zo druk was en kon ik rustig foto's maken. Het was erg groot en leek heel erg veel op de verboden stad in Beijing, alleen kleiner. Je kon ook helemaal naar boven de heuvel beklimmen waar een toren stond waar je over de hele stad uit kon kijken. Uiteraard moest daar weer extra voor betaald worden, maar dat was te overzien. Een hele klim, maar erg mooi.

Mijn volgende stop, de Dragon Pool. Onderweg kwam ik opeens de frans canadezen tergen, zij moesten hier 140 yuan (14 euro) voor betalen, dit vond ik toch wat te veel. Rond 15.00 uur hadden we afgesproken om met z'n allen nog wat te gaan eten midden op het plein.

Lijiang, net wat ik nodig had

On the road

Ik had geregeld dat ik mee kon rijden met een belgische jongen en een aantal chinezen. Alleen de prijs was nog een punt maar dit was al snel opgelost. Voor 60 yuan vertrokken we over over half tien richting Lijiang. We stopte nog een paar keer om wat foto's te maken en halverwege werden we overgedragen aan een andere chauffeur en staken we de Yangtze rivier over en reden we door kleine dorpjes, omgeven met mais- en rijstvelden.

Rond 15.30 uur kwamen we aan in Lijiang. Een van de chinese jongens, die in hetzelfde hostel zat en ook nog eens bij mij op school zat (hij was uitwisselingsstudent op de haagse hogeschool) wist de weg naar het hostel Garden Inn. Een beademing, eindelijk weer eens een relaxt hostel  in de old town bij alle bezichtigingen met internet, douche en niet geheel onbelangrijk, mooi weer! Het lag dan ook op 2500 meter. Heerlijk! Eindelijk weer eens wat luchtige kleding aan en een leuk restaurantje opzoeken in Lijiang.
Ondanks de vele politie die er rondliep, een erg mooie omgeving met een relaxte sfeer.

Niet alles is, wat het lijkt

Wat is een betere manier om de dag te beginnen met een noodle soep met groente en veel pepers erin en gefrituurd brood. Je bent in ieder geval wel gelijk wakker en vol energie.

Ik bleef nog een dag in Shangri-La terwijl de frans canadezen rond een uur of 11 vertrokken naar de volgende bestemming. Erg jammer maar ja zo gaat dat het met reizen. 'S-middags had ik een beetje een dipje. In het hostel was het erg rustig en koud. Ik had van Jonathan gehoord dat de warme kraan helaas niet werkte en had nu echt even zin in een warme douche. Vooral ook omdat het de halve dag regende. Gelukkig werkte de warme kraan met een beetje geduld.

'S-avonds liep ik naar de old town (het oude gedeelte) van Shangri-La, op zoek naar een restaurantje, maar dit was niet te geloven! De old town leek wel op Thamel! Oeh, wat leuk met allemaal winkeltjes en allerlei soorten restaurants die je je maar kon wensen. Vooral na een week met alleen noodles en rijst was ik daar wel aan toe. Ik koos een mooi plekje uit en genoot van me heerlijke maaltijd en me eerste verse jus 'd orange na lange tijd. Soms zijn het de kleine dingetjes die het doen....

Na mijn heerlijke maaltijd kwam ik weer terug op het plein en waren ze bezig met een dansceremonie, iedereen deed mee. Het was erg leuk om te zien hoe enthousiast iedereen mee deed. Van jong naar oud en van local tot toerist en dan snel naar huis voordat het donker wordt.

Bijna dood ervaring...

Rainbow in the sky

Om 05.00 uur maakte ik iedereen wakker. Ik was de enige die een alarm bij zich had. Om 05.30 uur stonden we met z'n allen buiten. Vijf meter verder was het busstation. Een aantal gingen nog wat kopen, maar ik had nog wat brood, dat ik Litang had gehaald. Goed voorbereid dus want het zou een lange dag worden met een negen uur durende busrit.

Tien minuten te laat vertrok de de bus. Wij hadden goede plaatsen waar onze driver van gister goed voor had gezorgd. Een aantal mensen waren niet zo gelukkig, zij moesten plaatsnemen in het gangpad of voor de deur. Er waren een paar krukjes paraat maar er waren ook een aantal mensen met balen rijst bij zich. Dat zit toch wat lekkerder dan een houten krukje.
Ook stapte er een man in met een puppy van net twee maanden. Het arme dier moest de hele rit binnen zitten. De man wist ook niet zo goed wat hij ermee aan moest.

Het eerste gedeelte van de rit ging goed en voorspoedig en ik had goede hoop dat we gewoon rond 15.00 uur in Shangri-La zouden aankomen. Na onze lunch werd de weg steeds slechter en slechter. Volgens de LP zou het een nieuwe weg zijn. Ja, volgend jaar zeker?
De weg werd alleen maar modderiger en modderiger en afentoe voelde je de banden gewoon wegslippen.
Doordat de klif wel erg dichtbij kwam hadden we allemaal zoiets van...Holy Shit!!
Uiteindelijk kwam het goed en kwamen we aan bij de provincie grens van Sichuan - Yunnan waar uiteraard veel auto's helemaal doorgespit werden, maar waar wij gelukkig door mochten rijden.

Na de grens lag een glimmende nieuwe weg voor ons te wachten maar helaas hadden we al veel vertraging opgelopen. Zo vond ook een chinese vrouw achterin de bus. Ze gaf de buschauffeur de schuld van de vertraging. Onder andere doordat hij zo traag was en zoveel belde. Het werd een hele woordenwisseling waarvan iedereen gezellig kon meeluisteren omdat de vrouw helemaal achterin zat en het argument maar heen en weer ging. Uiteindelijk gaf de vrouw het op en rond 18.00 uur waren we dan eindelijk in Shangri-La.  Helaas waren er twee ziek geworden in de bus, door het eten van gister, dus namen we snel een minivan naar ons hostel en wij gingen nog even wat eten bij de plaatselijke noodleshop.

Na het eten was het inmiddels 20.00 uur en donker. Jonathan (een van de frans-canadezen) had gezien dat ze in het hostel mahjongg hadden. Niet die van het computerspelletje! Volgens Jonathan is er ooit een amerikaan geweest die de stenen zag liggen en heeft er zijn eigen computerspelletje van gemaakt, maar wat blijkt....de originele manier is veel leuker! en na een paar potjes zijn we dan naar bed gegaan.